Bycie nastolatkiem nie jest łatwe, czyli o grze „Niebieski Wieloryb” po Gagatkowemu.

Gra „Niebieski wieloryb”. Cały internet aż huczy, szkoda tylko, że huczy dla samego huczenia, jak zwykle zresztą.Gra, którą niektórzy uważają za nieistniejący wymysł (jeśli tak, jest to wg mnie dużo bardziej niebezpieczne, bo na pewno znajdą się tacy, którzy udowodnią, że na pewno tak nie jest) jest niebezpieczna nie ze względu na bezpośrednie konsekwencje czynności do wykonania w formie zadań – bynajmniej nie tylko. Ten potworny wymysł jakiegoś psychopaty robi z nastoletnich mózgach dużo więcej złego niż na nastoletnich ciałach.

Gra pochodzi z Rosji, polega na wykonywaniu określonych zadań o różnym stopniu trudności (przypomina mi się słynny ciąg z filmu „13 grzechów”: złap muchę -> zabij muchę -> zjedz muchę), jednak wyzwania te uderzają bezpośrednio w nastolatka, mają spowodować jego umartwienie, wywołać stany depresyjne i lękowe lub ból fizyczny. I to właśnie sprawia, że jest to tak bardzo niebezpieczne.

Wielu blogerów grzmi, że to fake, ściema, sztuczny twór. Ale jeśli nawet, to problem nie jest ściemą, tylko jest kurcze mega realny i bardzo, bardzo poważny. Część z Was rozwodzi się nad tym, czy te nastolatki jednak popełniły to samobójstwo czy nie, czy było ich 3, 30 czy 130… Ilu nastolatków rocznie odbiera sobie życie?! Bo są sami. Bo, jak ktoś kiedyś mi powiedział – w tym jednym, jedynym, krótkim momencie nie było przy nich nikogo, były same (jeśli to czytasz, tak, pamiętam, że to Ty 🙂 ), a decyzja o samobójstwie to krótki moment – być może czasem dojrzewa latami, ale jeśli nie zostajesz sam ze swoimi myślami w tym kluczowym momencie – wszystko można odwrócić. A nastolatki często zostają same – bo są trudne. Bo wymagają więcej cierpliwości, miłości, zrozumienia niż dwulatek.

Wiele z Was powie, że przecież rodzic zauważy, ze coś złego dzieje się z jego dzieckiem. Nieprawda. Nie każdy i to wcale nie wynika z tego, że jest Rodzicem Nieobecnym (w życiu dziecka, nie fizycznie, obok) – nastolatki potrafią się świetnie maskować i udawać (jeśli mają taką potrzebę).  Lubią być same i ta ich samotność we własnym pokoju nie jest jakąś anomalią, ja sama mając lat ~naście zamykałam się w pokoju na długie godziny, w dziurawych i popisanych długopisem dżinsach słuchałam The Cure i cierpiałam ból istnienia. I nie potrafię Wam powiedzieć ze stuprocentową pewnością, że nie podjęłabym się wyzwań w grze, jeśli na mojej drodze stanąłby taki idiota z Blue Whale Challenge. Raczej nie, ale kto wie.

Właśnie dlatego, to jest takie niebezpieczne. Uderza w najczulszy, najdelikatniejszy, najsłabszy (nie, nie najsłabszy  – najbardziej podatny) target. Bycie nastolatkiem nie jest łatwe. Cały czas szukasz tego, kim jesteś. Nieustannie zabiegasz o czyjąś uwagę (świadomie lub nie). Poddajesz pod wątpliwość wszystko, co usłyszysz i stajesz okoniem wobec wszystkiego, czego sam nie wymyśliłeś. To najtrudniejszy moment w życiu, dlatego tak łatwo skierować je wtedy na zły, destrukcyjny tor. I w tym całym zamieszaniu z Blue Whale Challenge nie chodzi i samą grę, o wyzwania i jej zasady, ale o to, że rodzice nagle budzą się i okazuje się, że kompletnie nie mają pojęcia, co się dzieje z ich dziećmi i kim one w ogóle są.

Ograniczenie komputera, blokady rodzicielskie, kontrola telefonu, szpiegowanie – poważnie? To jest ta genialna recepta?!

Co zasiejesz, to zbierzesz, prawda stara jak świat.

Pada wiele bzdurnych komentarzy pod tekstami o tym. Przeczytałam na przykład:

„jezu chryste, te dzieci sa coraz glupsze, niedlugo iloraz inteligencji beda mialy na minusie”, „jednostki o ograniczonym QI wyeliminują siebie same” (pisownia oryginalna)

Serio? To wina niskiej inteligencji dzieci?! Nie, moi drodzy, to wina cholernie niskiej inteligencji emocjonalnej rodziców, ich priorytetów wywróconych do góry kołami, ich pogonią z Bóg wie czym i Bóg wie po co, to wreszcie straszna konsekwencja rodzicielstwa polegającego na BYCIU GDZIEŚ  a nie BYCIU OBOK. To wina tych wszystkich lat zaniedbań, tych wszystkich nieprzeprowadzonych rozmów, tych wszystkich „później” i tych wszystkich „zaraz”! Gotuje się we mnie kiedy słyszę, że samookaleczenia są jednym z symptomów problemów z psychiką – nie, k…urde, to nie są symptomy, to są skutki. To są żałosne próby pomocy samemu sobie – bo z jakiś powodów dziecko wierzy, że nikt nie jest mu wstanie pomóc i to jest ostatnie, co mu zostało. A to, w jaki sposób myśli dziecko, kształtują rodzice. Od niemowlaka.

Czy gra to fake czy nie – moim zdaniem to nie jest ważne. Bo usilne próby zauważenia problemów młodego człowieka przez najbliższe mu otoczenie są już jak najbardziej prawdziwe, a konsekwencje psychiczne i fizyczne mniej lub bardziej udanych prób potrafią zniszczyć mu życie na długie lata.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s